خنا به قلم حنانه بامیری
پارت پنجاه و هشتم :
***
صبح که سایه‌های مه‌آلود آسفالت را لیس می‌زدند، هنوز خوابم نبرده بود.
طهران سرد و سنگین بود. صدای بوق کامیونی که دور شد، ته‌ماندۀ شب را از ذهنم شست و برد…
روی تخت زهواردررفته‌ای که فنرهایش با هر تکان مثل استخوان پیرزنی سالخورده صدا می‌داد، تقلّا کردم خودم را جمع‌تر کنم؛ اما درد کمرم امان نداد. احساس می‌کردم بدنم سال‌ها آرزوی آسودگی داشته و آن روز هم محروم بود از آسودگ
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0نمیدونم،شاید همیشه خوندم شخصیت های اول داستان،قهرمان اون داستانن،این رفتارو از دامون توقع ندارم...